ΜΕΡΟΣ 4 — Το μυστικό που κρατούσε πριν καν με γνωρίσει
Κάτω από την πρώτη φωτογραφία υπήρχαν κι άλλες.
Μία με έδειχνε να αγοράζω φαγητό για έναν αδέσποτο σκύλο ενώ εγώ κρατούσα μόλις λίγα χρήματα.
Μία άλλη με έδειχνε να αλλάζω το λάστιχο ενός ηλικιωμένου άντρα.
Και μία ακόμη…
με έδειχνε να δίνω τα τελευταία μου πέντε δολάρια σε έναν βετεράνο που ζητούσε χρήματα για το λεωφορείο.
Δεν θυμόμουν καν ότι κάποιος με παρακολουθούσε.
Στο κάτω μέρος του κουτιού υπήρχαν δεκάδες φάκελοι.
Ο καθένας είχε πάνω του μια ημερομηνία.
Άνοιξα τον πρώτο.
Η γραφή της Έβελιν έμοιαζε σχεδόν σαν να μιλούσε δίπλα μου.
«Σήμερα είδα ξανά τον νεαρό άντρα με το μπλε μπουφάν. Δεν έχει πολλά, αλλά κάθε φορά που βλέπει κάποιον να χρειάζεται βοήθεια, δίνει ό,τι μπορεί.»
Άνοιξα τον επόμενο.
«Αναρωτιέμαι αν ξέρει ότι η καλοσύνη του αξίζει περισσότερο από όλα τα χρήματα που έχω στην τράπεζα.»
Τα μάτια μου γέμισαν δάκρυα.
Συνέχισα.
Ένα γράμμα έλεγε:
«Αν κάποτε τον γνωρίσω, δεν θέλω να του πω ότι τον παρατηρώ. Θέλω πρώτα να δω αν η ζωή τον κάνει σκληρό.»
Κοίταξα τον δικηγόρο.
«Ήξερε για μένα πριν τη γνωρίσω;»
«Ναι.»
«Γιατί;»
Ο κύριος Χάρισον δίστασε.
«Επειδή η Έβελιν είχε δημιουργήσει ένα μικρό ίδρυμα. Παρακολουθούσε ανθρώπους που περνούσαν δύσκολες στιγμές και προσπαθούσε να τους βοηθά ανώνυμα.»
Πάγωσα.
«Άρα… εκείνη πλήρωσε τα χρέη μου;»
Ο δικηγόρος έγνεψε.
Τότε άρχισα να θυμάμαι.
Έναν άγνωστο άνθρωπο που είχε εξοφλήσει ένα παλιό μου χρέος.
Ένα μικρό ποσό που είχε εμφανιστεί στον λογαριασμό μου όταν δεν μπορούσα να πληρώσω την επισκευή του φορτηγού.
Ένα ζεστό γεύμα που κάποιος είχε αφήσει κάποτε στο πάρκινγκ.
Όλα αυτά…
ήταν εκείνη.
Η Έβελιν.
Πριν καν τη γνωρίσω.
Το επόμενο γράμμα με διέλυσε.
«Αν κάποτε με παντρευτεί, δεν θέλω να τον κάνω πλούσιο. Θέλω να δω αν μπορεί να γίνει ξανά ο άνθρωπος που ήταν πριν η ανάγκη τον κάνει να ξεχάσει ποιος είναι.»
Έκλεισα τα μάτια.
Τότε ο δικηγόρος έβγαλε έναν ακόμη φάκελο.
«Αυτό είναι το τελευταίο.»
«Τι γράφει;»
«Διάβασέ το.»
Άνοιξα τον φάκελο.
«Αν διαβάζεις αυτό το γράμμα, σημαίνει ότι έφυγα. Και αν είσαι ακόμα ο άνθρωπος που γνώρισα στην αρχή, τότε λυπάμαι. Αλλά αν έμεινες μαζί μου όταν δεν είχες πλέον τίποτα να κερδίσεις, τότε είμαι περήφανη για σένα.»
Τα δάκρυά μου έπεσαν πάνω στο χαρτί.
Αλλά υπήρχε κάτι ακόμα.
Μια μικρή μεταλλική κλειδαριά.
Και ένα κλειδί.
Σήκωσα το βλέμμα.
«Τι ανοίγει αυτό;»
Ο δικηγόρος χαμογέλασε ελαφρά.
«Αυτό θα πρέπει να το ανακαλύψεις μόνος σου.»
0 comments:
Post a Comment